Μπορείτε να φανταστείτε έναν νεοδιόριστο Καθηγητή Μέσης
Εκπαίδευσης, ο οποίος μπαίνει στην τάξη για να διδάξει Αρχαία Ελληνικά, έχοντας
απλώς την εμπειρία μιας εβδομάδας πρακτικής άσκησης πριν τη λήψη του πτυχίου;
Μπορείτε να φανταστείτε έναν ψυχολόγο (που βάσει της
ισχύουσας νομοθεσίας, μπορεί να «ανοίξει γραφείο» την επομένη της απονομής του
πτυχίου του) που έχει απέναντί του έναν ασθενή και μόλις 160 ώρες πρακτικής
εμπειρίας;
Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ διατηρούν
βάσει του νόμου το δικαίωμα να διαμορφώνουν την πρακτική άσκηση των
προπτυχιακών φοιτητών, ανάλογα με τις ανάγκες , τις δυνατότητες και τις
προτεραιότητες κάθε τμήματος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλη ετερογένεια
και ως προς τη φύση, τη διαδικασία, αλλά και την ποιότητα της πρακτικής
άσκησης.
Οι περισσότεροι φοιτητές, παίρνουν απλά μια γενική εικόνα, η
οποία απέχει πολύ, από το να θεωρηθεί επαρκής κατάρτιση για την άσκηση
επαγγέλματος.
