Ο κουβάς και η λαιμητόμος (της Βάσως Κιντή)

Οταν πριν από αρκετά χρόνια το μάθημα της φιλοσοφίας εξεταζόταν πανελλαδικά, συμμετείχα για ένα διάστημα στον ορισμό των θεμάτων. Τρία πράγματα συγκράτησα από αυτή την εμπειρία. Το πρώτο ήταν η καίρια απάντηση που έλαβα στην πρότασή μου (που θεωρούσα αφελώς αυτονοήτως σωστή) να βάλουμε θέματα κρίσεως. «Ποιος θα τα διορθώσει;» μου είπαν αποστομωτικά. Το δεύτερο ήταν το σχόλιο μιας καθηγήτριας της μέσης εκπαίδευσης στην παρατήρησή μου ότι ένα συγκεκριμένο χωρίο φιλοσόφου που επιλέξαμε για να συζητήσουν οι μαθητές ήταν πολύ δύσκολο. «Μην ανησυχείτε» μου είπε. «Τα παιδιά θα δουν το όνομα του φιλοσόφου και θα γράψουν ό,τι λέει το βιβλίο». Δηλαδή, δεν είχε σημασία τι έλεγε το χωρίο ούτε τι ακριβώς ρωτούσαμε εμείς. Σημασία είχε ποιου φιλοσόφου ήταν το κείμενο ώστε να γράψουν τα παιδιά όσα είχαν αποστηθίσει γι' αυτόν από το βιβλίο (για να μπορούν και «αντικειμενικά» να βαθμολογηθούν). Το τρίτο που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν ότι τα χωρία από τις λεγόμενες πηγές και σε άλλα μαθήματα, αλλά και τα θέματα της έκθεσης που έβαζαν άλλοι στην ίδια αίθουσα, αναζητούνταν σε βιβλία που είχαν φέρει μαζί τους οι καθηγητές και αντανακλούσαν τις δικές τους ειδικές και συγκυριακές αναγνωστικές προτιμήσεις.

Πανεπιστήμια: Ποιοί δεν θέλουν την ηλεκτρονική ψηφοφορία; (του Γιώργου Μαυρωτά)

Στο νέο Πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία που είδε το φως της δημοσιότητας προβλέπεται η κατάργηση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. H ηλεκτρονική ψηφοφορία στα Πανεπιστήμια εισήχθη με τον νόμο 4009/2011 κι εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στις εκλογές για τα Συμβούλια Ιδρύματος των Πανεπιστημίων με συντριπτικά ποσοστά συμμετοχής (μεγαλύτερα του 80%). Ο λόγος που χρησιμοποιήθηκε η ηλεκτρονική ψηφοφορία αντί για την συμβατική ψηφοφορία με κάλπη ήταν γιατί η διαδικασία της κάλπης εμποδιζόταν από τις γνωστές μειοψηφίες που δρουν στο Πανεπιστήμιο. Χωρίς δηλαδή την ηλεκτρονική ψηφοφορία δεν θα είχαμε καθόλου ψηφοφορία καθότι τα επεισόδια και οι αρπαγές της κάλπης (που είδαμε και πρόσφατα στις φοιτητικές εκλογές) ήταν στην ημερήσια διάταξη. Φαίνεται ότι για κάποιους οι εκλογές πρέπει να γίνονται μόνο όταν το αποτέλεσμα τους αρέσει. Αργότερα η ηλεκτρονική ψηφοφορία εφαρμόστηκε και στις Πρυτανικές εκλογές δίνοντας την δυνατότητα να υπάρχουν υψηλά ποσοστά συμμετοχής.

Το πανεπιστήμιο γίνεται κουφάρι (συνέντευξη της Βάσως Κιντή)

«Δεν έχουμε κηδεμόνες» διαβεβαιώνει η Βάσω Κιντή, μέλος της επιτροπής πρωτοβουλίας «Παιδεία 2015» εναντίον του νομοσχεδίου Μπαλτά. «Το πανεπιστήμιο», συνεχίζει, «γίνεται ένα όλο και πιο άσχημο κουφάρι για καταλήψεις και αγωνιστικές δράσεις, συνήθως στην υπηρεσία των κομμάτων και των ομάδων του βαθέος πανεπιστημίου, που πίσω από μια βιτρίνα κινητοποιήσεων το νέμονται».

Στην Αγγελική Σπανού

Η πρωτοβουλία «Παιδεία 2015» θα έχει συνέχεια;
Ελπίζω όχι, με την έννοια ότι ελπίζω να εκλείψουν οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν. Ως πανεπιστημιακός θα ήθελα να κάνουμε απερίσπαστοι την ακαδημαϊκή μας δουλειά και να μη χρειάζεται κάθε λίγο και λιγάκι να κινητοποιούμαστε για τα αυτονόητα. Κι αυτό συμβαίνει κοντά δέκα χρόνια τώρα ασταμάτητα κυρίως λόγω της στάσης του ΣΥΡΙΖΑ στα πανεπιστήμια, που επιμένει σε αποτυχημένους αναχρονισμούς (π.χ. συνδιοίκηση με τις φοιτητικές παρατάξεις) και ιδεοληπτικές εμμονές, όπως είναι η αντίθεση στην Μπολόνια, που οδηγεί στην απομόνωση της Ελλάδας από τον ευρωπαϊκό πανεπιστημιακό χώρο. Το ενδιαφέρον αυτής της πρωτοβουλίας είναι ότι συγκεντρώνει εκπαιδευτικούς απ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και ότι συγκέντρωσε την υποστήριξη όλης της φιλοευρωπαϊκής αντιπολίτευσης. Δημιουργεί ένα μέτωπο συνεννόησης που μπορεί να είναι πολύ σημαντικό για τα θέματα της παιδείας στο μέλλον.

Το ποτάμι –της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης- δεν γυρίζει πίσω (της Νιόβης Παυλίδου)

Με ιδιαίτερη σπουδή το υπουργείο παιδείας καταθέτει στη βουλή νομοσχέδιο που μεταβάλει το θεσμικό πλαίσιο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς διαβούλευση, με παραπλάνηση των εκπαιδευτικών ότι οι όποιες αλλαγές θα γίνουν με προσοχή και συζήτηση. Η κίνηση αυτή συγκέντρωσε τα πυρά της πλειοψηφίας της ακαδημαϊκής κοινότητας και μάλιστα ακόμη και συναδέλφων που πρόσκεινται θετικά στη νέα κυβέρνηση. Ούτε η κοινωνία στηρίζει το ράβε-ξήλωνε στην παιδεία αλλά το υπουργείο προχωρά αδιάφορο. Ξεκάθαρο δείγμα εμμονής, ιδεοληψιών, αδυναμίας διαλόγου, έπαρση στην άσκηση εξουσίας.

Όχι, όσοι διαφωνούμε δεν θα κάνουμε καταλήψεις για να μην συνεδριάζουν τα συλλογικά όργανα με την σύνθεση που προτείνεται στο νομοσχέδιο. Εμείς δεν θα αρνηθούμε να φύγουμε από θέσεις που κατέχουμε μετά από εκλογές που χίλιες φορές βίαια ακυρώθηκαν από αυτούς που σήμερα κυβερνούν. Εμείς δεν θα αρνηθούμε να εφαρμόσουμε νόμους που ψηφίζονται μέσα στη νύχτα. Αυτή είναι, ευκρινώς, η διαφορά μας με τον τρόπο που πορεύθηκαν και σήμερα πολιτεύονται οι συνάδελφοι της κυβέρνησης.

Τα παράλληλα σύμπαντα του υπουργείου Παιδείας (του Άγγελου Χανιώτη)

Η αναβάθμιση της θέσης του γενικού γραμματέα Ερευνας και Τεχνολογίας σε αναπληρωτή υπουργό ήταν ένα ενθαρρυντικό βήμα. Σε συνθήκες κρίσης η έρευνα και η καινοτομία, τομείς στους οποίους η Ελλάδα διαθέτει και ανθρώπινο δυναμικό και προοπτικές, αξίζουν τουλάχιστον όση προσοχή παραδοσιακά δίνεται στη ναυτιλία ή τη γεωργία. Από τη μεταπολίτευση και μετά, η έρευνα ήταν αποπαίδι της πολιτείας. Δεν έγινε προσπάθεια να χαρτογραφηθούν οι χώροι στους οποίους πραγματοποιείται· η χρηματοδότησή της ήταν ελλιπής και συχνά απρογραμμάτιστη, ενίοτε ανεξέλεγκτη και ουδέποτε ενταγμένη σε μια στρατηγική. Η τοποθέτηση στη θέση του αναπληρωτή υπουργού Ερευνας του κ. Φωτάκη, επιστήμονα με εμπειρία στο αντικείμενο, από μόνη της δεν εγγυάται αναβάθμιση της έρευνας· και αυτό όχι μόνο επειδή οι πόροι είναι περιορισμένοι, αλλά κυρίως επειδή η επιτυχία μιας ερευνητικής πολιτικής είναι άμεσα συνδεδεμένη με το καθεστώς λειτουργίας των ΑΕΙ. Σε μια χώρα με ελάχιστη βιομηχανία και λίγα αυτόνομα ερευνητικά ιδρύματα, μεγάλο μέρος της εφαρμοσμένης και σχεδόν το σύνολο της βασικής έρευνας πραγματοποιείται στα ΑΕΙ. Κατά συνέπεια, ο τρόπος οργάνωσης, διοίκησης και χρηματοδότησής τους και τα κριτήρια επιλογής και αξιολόγησης των στελεχών τους αφορούν την έρευνα.

Μήνυμα προς Μπαλτά από Θεσσαλονίκη

Ενα ηχηρό «Οχι» στο νομοσχέδιο Μπαλτά εστάλη χθες και από τη Θεσσαλονίκη. Διακόσια πενήντα άτομα, μεταξύ των οποίων πλήθος φοιτητών και πανεπιστημιακών, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της πρωτοβουλίας «ΠΑΙΔΕΙΑ 2015» και συνέρρευσαν, αργά το απόγευμα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης. «Σήμερα, αυτοί που κυβερνούν θα έπρεπε να βγάλουν από όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης το κομματικό παιχνίδι και να διαμορφώσουν μια εθνική επιτροπή, που να σκεφθεί και να εφαρμόσει ένα διεξοδικό σχέδιο για το Δημοτικό, το Γυμνάσιο, το Λύκειο και το Πανεπιστήμιο, που να αποτελέσει αφετηρία για να δώσουμε ως κοινωνία εφόδια και ελπίδες στους νέους» επεσήμανε, στον εισαγωγικό του λόγο, ο δήμαρχος της πόλης, Γιάννης Μπουτάρης. «Να μη μείνουμε στη μετριότητα, νισάφι με τον κομματισμό στα πανεπιστήμια» ανέφερε η αντιπεριφερειάρχης, Βούλα Πατουλίδου. «Ο νόμος Διαμαντοπούλου ήταν ένα πολύ μεγάλο βήμα, που ψηφίστηκε με πρωτοφανή πλειοψηφία από συμπολίτευση και αντιπολίτευση», υπενθύμισε ο δήμαρχος και συνέχισε: «Αν το βήμα αυτό ακολουθούσαν και άλλα παρόμοια για όλα τα επίπεδα εκπαίδευσης και δεν ξηλωνόταν σιγά σιγά από τους επόμενους υπουργούς, τα πράγματα στην Παιδεία θα ήταν σήμερα πολύ διαφορετικά». Στην εκδήλωση παρευρέθησαν, επίσης, οι βουλευτές Σταύρος Καλαφάτης (Ν.Δ.) και Χριστίνα Ταχιάου («Ποτάμι»).

«Με αυτό που γίνεται σήμερα στην Παιδεία ακυρώνονται όλα όσα έγιναν στο επίπεδο των μεταρρυθμίσεων» ανέφερε εκ μέρους της επιτροπής η καθηγήτρια του ΑΠΘ, Νιόβη Παυλίδου, που έκανε ειδική μνεία στις υπουργούς Αννα Διαμαντοπούλου και Μαριέττα Γιαννάκου. «Παρότι ανήκαν σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, προέβησαν σε τολμηρές μεταρρυθμίσεις και η εκπαιδευτική κοινότητα στήριξε το έργο τους, γιατί ήταν θετικό» τόνισε. «Τώρα καταστρέφουν τα πάντα, γυρνάμε σ’ ένα θεσμικό πλαίσιο που δεν έχει να δώσει απολύτως τίποτα». Η καθηγήτρια κάλεσε σε συστράτευση πανεπιστημιακή κοινότητα και φοιτητές.

Παρόμοιες εκδηλώσεις σχεδιάζονται σε Πάτρα, Ηράκλειο και αλλού.

ΠΗΓΗ: http://www.kathimerini.gr/816867/article/epikairothta/ellada/mhnyma-pros-mpalta-apo-8essalonikh

Πολιτικές εξελίξεις και ανώτατη εκπαίδευση. Η αξιολόγηση των ΑΕΙ στο μεταίχμιο; (του Θανάση Κούτουλα)

Το τελευταίο διάστημα πραγματοποιηθήκαν σημαίνουσες αλλαγές στο χώρο της παιδείας δια μέσου του τελευταίου σχεδίου νόμου που ψηφίστηκε στη Βουλή (ΦΕΚ 50 Α’ 14/5/2015).Ακόμα περισσότερες ρυθμίσεις αναμένονται από την επικείμενη συζήτηση του πολυνομοσχεδίου που έχει προαναγγελθεί από τον υπουργό παιδείας. Φαίνεται πως ένας από τους πρώτους νομοθετικούς στόχους της παρούσας συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι η τροποποίηση ορισμένων-πλην όμως σημαντικών-άρθρων του Ν.4009/2011 νόμου «Διαμαντοπούλου» όπως έμεινε ευρέως γνωστός (όπως τροποποιήθηκε από το νόμο 4076/2012).

Εντός αυτής της συγκυρίας θεωρήσαμε ορθό να (ξανά)μελετήσουμε τους νόμους 4009/2011 και 4076/2012  αφενός μεν για να αναθερμάνουμε τη μνήμη μας αφετέρου δε για να αντιπαραβάλουμε τα άρθρα με τις επικείμενες αλλαγές του Πολυνομοσχεδίου.[1]

Πρωτοβουλία «Παιδεία 2015»: Καθολική αντίδραση στο νομοσχέδιο Μπαλτά (του Βενιαμίν Καρακωστάνογλου*)

Την ώρα που τα πανεπιστήμια (αλλά και οι άλλες δύο βαθμίδες εκπαίδευσης) έχουν δραματική μείωση οικονομικών πόρων και τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό, το υπουργείο Παιδείας προωθεί για άμεση ψήφιση δύο νομοσχέδια (το πρώτο ήδη ψηφίστηκε) που ανατρέπουν και αναστατώνουν το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των ΑΕΙ.

Προσπαθώντας να υποβαθμίσει το πραγματικό εύρος της νομοθετικής παρέμβασης, ο υπουργός Παιδείας μιλάει για ρυθμίσεις μικρής έκτασης και κατεπείγοντος χαρακτήρα και, ενώ είχε δεσμευθεί για ουσιαστικό διάλογο, καταθέτει την προσεχή εβδομάδα (από 25/5) μονομερώς, ένα σχέδιο νόμου, που το διέρρευσε ήδη στη δημοσιότητα, που αποτελείται από 60 σελίδες διατάξεων, οι οποίες μεταβάλλουν δραστικά το λειτουργικό πλαίσιο των πανεπιστημίων!

Τα εξωτερικά μέλη στη διοίκηση των ΑΕΙ (του Μιχάλη Σταθόπουλου)

Η πολύπαθη Ανώτατη Εκπαίδευση υφίσταται πάλι μια νέα νομοθετική μεταρρύθμιση της οποίας το βασικό περιεχόμενο είναι η επαναφορά κατά βάση του προηγούμενου (πριν από τον νόμο Διαμαντοπούλου) τρόπου εκλογής των πανεπιστημιακών Αρχών, μέσω κυρίως κατάργησης του Συμβουλίου Διοίκησης (Σ.Δ.) και επανασυμμετοχής των φοιτητών με μεγάλα ποσοστά στις εκλογές αυτές.

Και όμως: Το Σ.Δ. ήταν η σπουδαιότερη, αλλά και εξαιρετικά χρήσιμη, καινοτομία των τελευταίων ετών στον χώρο των ΑΕΙ. Εννοώ το Σ.Δ. με ουσιαστικές αρμοδιότητες και όχι όπως είχε αποδυναμωθεί ήδη πριν από την τωρινή κατάργησή του. Ηταν χρήσιμη καινοτομία, όχι μόνο γιατί πρόκειται για ένα επιτυχημένο διεθνώς σύστημα ελέγχου της διοίκησης των πανεπιστημίων, αλλά και διότι χρειαζόταν στην Ελλάδα για δύο λόγους:

Διαφοροποίηση για την Μπολόνια

«Αποτυχία» χαρακτηρίζει τη Συνθήκη της Μπολόνια ο υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς απευθυνόμενος στους υπόλοιπους 46 υπουργούς Παιδείας των χωρών της Ευρώπης, οι οποίοι, αντίθετα, διατρανώνουν υπέρ της συνθήκης. Στο ίδιο πλαίσιο, παρατηρείται διάσταση ανάμεσα στο ανακοινωθέν της Συνόδου των 47 και σε όσα ανακοίνωσε το υπουργείο Παιδείας.

Ειδικότερα, το ανακοινωθέν της συνόδου στο Ερεβάν ξεκινά ως εξής: «Εμείς, οι υπουργοί, που συναντηθήκαμε στο Ερεβάν, είμαστε υπερήφανοι να αναγνωρίσουμε ότι το όραμα που ενέπνευσε τους προκατόχους μας στην Μπολόνια έχει δώσει αφορμή για τον Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΕΧΑΕ), όπου 47 χώρες με διαφορετικές πολιτικές, πολιτιστικές και ακαδημαϊκές παραδόσεις συνεργάζονται στη βάση του ανοιχτού διαλόγου, κοινών στόχων και κοινών δεσμεύσεων». Παρατηρείται, δηλαδή, ένας πανηγυρικός τόνος υπέρ της συνθήκης.

Γιατί ο Αριστείδης Μπαλτάς αγάπησε και θαύμασε την Θάτσερ (του Ιωακείμ Γρυσπολάκη)

Η προπαγάνδα υπέρ των θέσεών σου, ιδιαίτερα όταν απέναντί σου έχεις ένα ισχυρό μέτωπο με τεκμηριωμένο λόγο, με αδιάσειστα επιχειρήματα και με διεθνώς καταξιωμένες θέσεις, πρέπει να βασισθεί σε μία αρχή: τη διαίρεση του αντιπάλου. Στην προκειμένη περίπτωση το Μέτωπο της Προόδου στην Παιδεία. Ιδιαίτερα δε όταν γνωρίζεις ότι αυτά, που ισχυριζόσουν ως συνδικαλιστής και πολέμιος κάθε προοδευτικού νόμου, δεν είναι παρά ιδεοληψίες που εδράζονται σε παρωχημένες θεωρίες και σε ξεπερασμένα ιδεολογήματα. Ιδεοληψίες, όμως, που έχεις υποσχεθεί στους πελάτες σου να υλοποιήσεις.

Ας δούμε όμως κάποια αποσπάσματα από ένα άρθρο:

Επένδυση ή λάφυρο; (της Βάσως Κιντή)

Οταν γίνονταν ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία και οι βομβαρδισμοί στη συνέχεια, σκεφτόμουν πόσο τραγικό είναι μια χώρα στην Ευρώπη να υποφέρει τόσο και όλες οι υπόλοιπες να συνεχίζουν τη ζωή τους αμέριμνες. Δεν ήταν όπως στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν όλοι είχαν το μερίδιό τους στη δυστυχία. Στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας οι λαοί της υπέφεραν (όποιου κι αν ήταν το φταίξιμο) ενώ οι πολίτες των άλλων κρατών, σε μια κοινή ήπειρο, συνέχισαν να διασκεδάζουν, να εργάζονται, να κάνουν σχέδια για το μέλλον.

Κατ' αναλογίαν, θα μπορούσαμε να πούμε κάπως καταχρηστικά ότι σε όλη την Ευρώπη, την Ασία, την Αυστραλία και την Αμερική, ακόμη και στα γειτονικά μας Βαλκάνια, η πανεπιστημιακή εκπαίδευση αναπτύσσεται με έναν σταθερό ρυθμό αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις της εποχής. Εφαρμόζονται μέτρα, τίθενται στόχοι και προτεραιότητες, γίνονται πειραματισμοί και δοκιμές, αναθεωρούνται πολιτικές πάνω σε ένα στέρεο έδαφος παράδοσης και ομαλής λειτουργίας. Εν τω μεταξύ οι νέοι των χωρών αυτών μορφώνονται σε ένα περιβάλλον, φυσικό και διανοητικό που τους σαγηνεύει και τους επιβάλλεται. Φωτεινές, καθαρές και τεχνολογικά εξοπλισμένες αίθουσες διδασκαλίας, επιβλητικές βιβλιοθήκες και αναγνωστήρια, εργαστήρια αιχμής, πάρκα, γυμναστήρια, κολυμβητήρια, θεατρικές και κινηματογραφικές αίθουσες, χώροι για μουσική και χορό, μουσεία. Απολαμβάνουν τους καρπούς της ανθρώπινης ιστορίας, μαθαίνουν, αναζητούν την κλίση τους, δοκιμάζουν εναλλακτικές διαδρομές, ψηλαφούν το καινούργιο και επικοινωνούν με το παλαιό. Γνωρίζουν ανθρώπους από διαφορετικές χώρες, γίνονται πολίτες του κόσμου και ταξιδεύουν, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αποφοιτώντας, αποκτούν εκείνα τα εφόδια που θα τους βγάλουν στην κοινωνία για να μπορέσουν να εργαστούν και να δημιουργήσουν. Συγχρόνως η έρευνα ανοίγει νέους δρόμους στη γνώση, παράγει πλούτο, δημιουργεί δουλειές και νέα πεδία ανάπτυξης. Μια δυναμική κατάσταση που κινεί την ιστορία.

Η αλήθεια για τα Συμβούλια των ΑΕΙ (του Αλέξανδρου Νεχαμά)

Πολλά έχουν λεχθεί για την αντιδημοκρατική φύση των Συμβουλίων Ιδρύματος των πανεπιστημίων μας, η οποία, κατά τους επικριτές του θεσμού, συμβάλλει άμεσα στην καταστροφή του δημοσίου πανεπιστημίου.

Όπως τόνισε τελευταία και πάλι στη Βουλή ο Υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς, κύριος λόγος της αποτυχίας των Συμβουλίων είναι το ότι αποτελούν προσπάθεια «μίμησης» του θεσμού των Boards of Trustees των Αμερικανικών πανεπιστημίου χωρίς, όμως, κατανόηση του πραγματικού τους ρόλου. Με τον κ. Μπαλτά με συνδέει παλιά φιλία και (ελπίζω) αμοιβαίος σεβασμός. Ελπίζω επίσης, λοιπόν, ότι θα προσλάβει το κείμενο αυτό ως καλοπροαίρετη συμβολή στον διάλογο για την Παιδεία.

Οι πιστωτικές μονάδες στα Πανεπιστήμια και η Νέα Γλώσσα (του Γιώργου Μαυρωτά)

Πολλή αναταραχή δημιουργήθηκε σχετικά με το θέμα των πιστωτικών μονάδων στα Πανεπιστήμια και την πιθανή κατάργησή τους που θα οδηγούσε σε ένα ακαδημαϊκό Grexit . Συγκεκριμένα το πολυνομοσχέδιο-κουρελού (όπως το έχει χαρακτηρίσει ο ίδιος ο κ. Μπαλτάς) για την Παιδεία εισάγει στο Άρθρο 11 περί σπουδών την έννοια της Διδακτικής Μονάδας ορίζοντάς την ως κάτι διαφορετικό από την Πιστωτική Μονάδα που αντιστοιχεί σε κάθε μάθημα. Πρόκειται ουσιαστικά για μια ακόμα κουτοπόνηρη ενέργεια του υπουργείου που οφείλεται σε ιδεοληπτικές εμμονές κι έγινε για εσωτερική κατανάλωση.

Ας τα πάρουμε από την αρχή: Η Πιστωτική Μονάδα (ECTS = European Credit Transfer and Accumulation System) είναι η μονάδα μέτρησης του εκπαιδευτικού περιεχόμενου κάθε μαθήματος έτσι ώστε να υπάρχει αντιστοίχιση μαθημάτων στα Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια και να διευκολύνεται η κινητικότητα των φοιτητών (π.χ. πρόγραμμα Erasmus) και η αναγνώριση των πτυχίων. Κάθε Σχολή καθορίζει το πόσες Πιστωτικές Μονάδες αντιστοιχούν σε κάθε μάθημα κι ένα έτος σπουδών αντιστοιχεί συνήθως σε 60 Πιστωτικές Μονάδες. Με τον τρόπο αυτό μπορεί ένας φοιτητής από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο να παρακολουθήσει κάποια μαθήματα στο Πολυτεχνείο του Άαχεν μεταφέροντας τις αντίστοιχες πιστωτικές μονάδες των μαθημάτων του.

Κλιμακώνεται η ανησυχία για τα ελληνικά πτυχία

Νέο Οδηγό για τους καθηγητές και τους φοιτητές των ευρωπαϊκών ΑΕΙ, οι οποίοι χρησιμοποιούν το Ευρωπαϊκό Σύστημα Μονάδων Κατοχύρωσης Μαθημάτων (ECTS) για την κινητικότητα στα ΑΕΙ, θα εγκρίνουν οι υπουργοί Παιδείας της Ευρώπης. Σήμερα και αύριο θα πραγματοποιηθεί στο Ερεβάν της Αρμενίας η σύνοδος των υπουργών Παιδείας των 47 χωρών που μετέχουν στον Ενιαίο Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης, τα θεμέλια του οποίου ετέθησαν με τη Διακήρυξη της Μπολόνια. Το ελληνικό υπουργείο θα εκπροσωπηθεί στη σύνοδο από αρμόδιους αξιωματούχους του, αλλά όχι από τον υπουργό.

Ειδικότερα, «ο νέος Οδηγός έχει συγγραφεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και εμπειρογνώμονες του ΕΧΑΕ και παρέχει βελτιώσεις του συστήματος και καλές πρακτικές, πάντα με στόχο την αναγνωρισιμότητα των τίτλων σπουδών», όπως δήλωσε χθες στην «Κ» εμπειρογνώμονας. Ο ίδιος εκφράζει την ανησυχία του επειδή το ελληνικό υπουργείο Παιδείας προωθεί τη μετάβαση στο σύστημα διδακτικών μονάδων (Δ.Μ.), όπως αναφέρεται στο άρθρο 11 του ν/σ για την ανώτατη εκπαίδευση.

Κατάργηση ηλεκτρονικών ψηφοφοριών και ψηφιακός αναλφαβητισμός (του Γιώργου Καργιωτάκη)

Στις 08/05/2015 στην βουλή σχολιάστηκαν οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες των πρυτανικών συμβουλίων και ουσιαστικά ο Πρωθυπουργός κ. Τσίπρας υπερασπίστηκε την κατάργησή τους. Το κύριο πρόβλημα (μου) με το παραπάνω είναι οι λόγοι που ισχυρίστηκε η κυβέρνηση πως προχωρά σε κάτι τέτοιο.

Πριν σχολιάσω παραπέρα να δηλώσω πως είμαι από τους ελάχιστους, όταν γινόταν οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες των πρυτανικών ήμασταν 4 άτομα τώρα είμαστε λίγοι παραπάνω, που έχουν πρόσβαση στους servers στους οποίους διεξάγονται οι ηλεκτρονικές αυτές ψηφοφορίες. Δεν έχω γράψει ούτε μια γραμμή κώδικα για το software που τρέχει τις “εκλογές”, αλλά είμαι διαχειριστής των μηχανημάτων, των servers. Η ομάδα στην οποία ανήκω στήνει το λειτουργικό του server, το software που θα τρέξει στο server, συμβουλεύει τους developers για αλλαγές που πρέπει να γίνουν σε θέματα απόδοσης του software, προστατεύει τον server από επιθέσεις, κτλ. System Administrator που λένε και στο χωριό μου, με ολίγο από system engineer και security engineer.

Δυναμικό όχι σε Grexit στην Παιδεία

«Θα αντιμετωπίζει η Ευρώπη και ο κόσμος τις προκλήσεις του μέλλοντος, και εμείς θα ασχολούμαστε με την κουρελαρία των καταλήψεων και τις ιδεολογικές εμμονές περιθωριακών τύπων; Αντιστεκόμαστε στην έκπτωση των θεσμών, στην προσβολή της νοημοσύνης μας και στην αδιαφορία για τη νέα γενιά». Η παύση που έκανε μετά τα λόγια της αυτά η αν. καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Βάσω Κιντή, έδωσε την ευκαιρία στον φαρμακοποιό Μπάμπη Σειραδάκη, έναν από τους 1.500 περίπου που παρακολούθησαν τη χθεσινή εκδήλωση κατά της Αντιμεταρρύθμισης Μπαλτά να σχολιάσει στον διπλανό του: «Ξαναθυμάμαι τις αθλιότητες των φοιτητικών παρατάξεων στα δικά μας χρόνια, τη δεκαετία του ’80, είναι πρωτοφανής αυτή η οπισθοχώρηση». Ο ίδιος είναι πατέρας ενός παιδιού 17 ετών και μαζί με όλους τους άλλους, όχι μόνον εκπαιδευτικούς, αλλά και γιατρούς, δικηγόρους, ελεύθερους επαγγελματίες, ιδιωτικούς υπαλλήλους, θέλησε να ενισχύσει το κύμα αντίδρασης κατά των σχεδίων Μπαλτά. «Δεν πρέπει να επιτρέψουμε Grexit στην εκπαίδευση» σχολιάζει στην «Κ».

«Βαθύ» και ποιοτικό πανεπιστήμιο (του Κίμωνα Χατζημπίρου)

Δεν φοβάμαι την κρίση όσο υπάρχουν πανεπιστήμια. Η αισιοδοξία του Μπιλ Γκέιτς βασίζεται στην υψηλή ποιότητα των αμερικανικών πανεπιστημίων και στην προσδοκία ακόμα μεγαλύτερης επένδυσης στην εκπαίδευση. Ο Γουόρεν Μπάφετ τονίζει ότι οι απόφοιτοι των καλών πανεπιστημίων θα βρουν στη σταδιοδρομία τους την ευκαιρία να απολαύσουν τους καρπούς της γνώσης που απέκτησαν. Συνομιλώντας το 2009 με φοιτητές του Columbia, συμφώνησαν και οι δύο ότι «αν συνεχίσουμε να επενδύουμε στην επιστήμη και την τεχνολογία, θα ανακαλύψουμε τα εργαλεία για να χτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον».

Πώς καταφέραμε στην Ελλάδα να ισχύει το αντίθετο; Τα πανεπιστήμια, αντί για πύλες εξόδου από την κρίση, έχουν γίνει θερμοκήπια που την καλλιεργούν. Ακρως συντηρητικοί οργανισμοί, αρνούνται να εξελιχθούν, ενώ η κοινωνία τα χρηματοδοτεί με αυξανόμενη δυσφορία. Οπισθοδρομικές κυβερνητικές πολιτικές εκκολάπτονται συνήθως στην αναχρονιστική πανεπιστημιακή πραγματικότητα. Μειοψηφίες με αυταρχικές πρακτικές ακυρώνουν την ουσία των δημοκρατικών διαδικασιών, ωθούν στα άκρα τις συντεχνιακές λογικές, ασκούν απροσχημάτιστη βία για να «περιφρουρήσουν» απεργίες, καταλήψεις και αυθαιρεσίες, διατηρούν ανεξέλεγκτα «άβατα», παρεμποδίζουν λειτουργίες, διαλύουν συνεδριάσεις, επιβάλλουν «συνδιοίκηση» με τους όρους ενός «βαθέος πανεπιστημίου» που συνιστά ανάχωμα για την ανάδειξη ποιοτικών ιδρυμάτων.

15 ψεύδη σε 15 λεπτά (της Βάσως Κιντή)

Ο πρωθυπουργός στη Βουλή απαντώντας σε ερώτηση του Σταύρου Θεοδωράκη για την παιδεία χρησιμοποίησε απροκάλυπτα ψεύδη για να δικαιολογήσει τη βεβιασμένη κατεδάφιση του ισχύοντος νόμου στα πανεπιστήμια.

Τι είπε;

1. ότι επείγει η κατάργηση των Συμβουλίων λόγω της «εκρηκτικής κατάστασης που έχει δημιουργηθεί στα Πανεπιστήμια εξ αιτίας της δυνατότητας που τους δίνει ο νόμος να εμπλέκονται ανοιχτά τόσο στο ακαδημαϊκό όσο και στο διοικητικό έργο». Λάθος. Πρώτον, τα Συμβούλια έχουν εκ του νόμου αυστηρά εποπτικό και ελεγκτικό ρόλο. Δεν διοικούν και δεν εμπλέκονται καθόλου στα ακαδημαϊκά. Δεύτερον δεν υπάρχει καμία απολύτως εκρηκτική κατάσταση στα πανεπιστήμια πόσω μάλλον τέτοια που να προκύπτει από μία δήθεν επέμβαση των Συμβουλίων στο ακαδημαϊκό και διοικητικό έργο.

Το Κούγκι της παιδείας (του Γιώργου Παγουλάτου)

Είπε ο πρωθυπουργός ότι οι επιλογές της παιδείας δεν είναι ιδεολογικά ουδέτερες, έχουν ιδεολογικό περιεχόμενο. Αυτό ακριβώς φοβόμαστε.

Οσοι απέδιδαν τις πρώτες κινήσεις του υπουργείου Παιδείας μόνο σε προχειρότητα, ρεβανσισμό και έλλειψη προγραμματικού βάθους, τώρα μπορούν πραγματικά να ανησυχούν. Από τα πρώτα της βήματα η ηγεσία Μπαλτά-Κουράκη στοχοποίησε όσες ισχνές δομές αξιολόγησης, αριστείας και εξωστρέφειας είχαν διασωθεί.

Πρώτα κατέληξαν ότι το μεγάλο πρόβλημα της παιδείας είναι η υπερβάλλουσα αριστεία και τα πολλά πρότυπα σχολεία. Ο πόλεμος κατά των αρίστων ήταν πάντα δημοφιλές άθλημα των λαϊκιστών. Για κάθε μαθητή που επιτυγχάνει στις εξετάσεις υπάρχουν 15 που μένουν έξω. Εάν μπορείς να μειώσεις τον επιτυχόντα και να κολακεύσεις τους άλλους έχεις μια έτοιμη κοινωνική βάση. Δεν χρειάζεται καν να είσαι συμπαθών του Πολ Ποτ και της μαοϊκής επανάστασης (αν πάλι είσαι, ακόμα καλύτερα).