Πανεπιστήμια: Ποιοί δεν θέλουν την ηλεκτρονική ψηφοφορία; (του Γιώργου Μαυρωτά)

Στο νέο Πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία που είδε το φως της δημοσιότητας προβλέπεται η κατάργηση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. H ηλεκτρονική ψηφοφορία στα Πανεπιστήμια εισήχθη με τον νόμο 4009/2011 κι εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στις εκλογές για τα Συμβούλια Ιδρύματος των Πανεπιστημίων με συντριπτικά ποσοστά συμμετοχής (μεγαλύτερα του 80%). Ο λόγος που χρησιμοποιήθηκε η ηλεκτρονική ψηφοφορία αντί για την συμβατική ψηφοφορία με κάλπη ήταν γιατί η διαδικασία της κάλπης εμποδιζόταν από τις γνωστές μειοψηφίες που δρουν στο Πανεπιστήμιο. Χωρίς δηλαδή την ηλεκτρονική ψηφοφορία δεν θα είχαμε καθόλου ψηφοφορία καθότι τα επεισόδια και οι αρπαγές της κάλπης (που είδαμε και πρόσφατα στις φοιτητικές εκλογές) ήταν στην ημερήσια διάταξη. Φαίνεται ότι για κάποιους οι εκλογές πρέπει να γίνονται μόνο όταν το αποτέλεσμα τους αρέσει. Αργότερα η ηλεκτρονική ψηφοφορία εφαρμόστηκε και στις Πρυτανικές εκλογές δίνοντας την δυνατότητα να υπάρχουν υψηλά ποσοστά συμμετοχής.

Το πανεπιστήμιο γίνεται κουφάρι (συνέντευξη της Βάσως Κιντή)

«Δεν έχουμε κηδεμόνες» διαβεβαιώνει η Βάσω Κιντή, μέλος της επιτροπής πρωτοβουλίας «Παιδεία 2015» εναντίον του νομοσχεδίου Μπαλτά. «Το πανεπιστήμιο», συνεχίζει, «γίνεται ένα όλο και πιο άσχημο κουφάρι για καταλήψεις και αγωνιστικές δράσεις, συνήθως στην υπηρεσία των κομμάτων και των ομάδων του βαθέος πανεπιστημίου, που πίσω από μια βιτρίνα κινητοποιήσεων το νέμονται».

Στην Αγγελική Σπανού

Η πρωτοβουλία «Παιδεία 2015» θα έχει συνέχεια;
Ελπίζω όχι, με την έννοια ότι ελπίζω να εκλείψουν οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν. Ως πανεπιστημιακός θα ήθελα να κάνουμε απερίσπαστοι την ακαδημαϊκή μας δουλειά και να μη χρειάζεται κάθε λίγο και λιγάκι να κινητοποιούμαστε για τα αυτονόητα. Κι αυτό συμβαίνει κοντά δέκα χρόνια τώρα ασταμάτητα κυρίως λόγω της στάσης του ΣΥΡΙΖΑ στα πανεπιστήμια, που επιμένει σε αποτυχημένους αναχρονισμούς (π.χ. συνδιοίκηση με τις φοιτητικές παρατάξεις) και ιδεοληπτικές εμμονές, όπως είναι η αντίθεση στην Μπολόνια, που οδηγεί στην απομόνωση της Ελλάδας από τον ευρωπαϊκό πανεπιστημιακό χώρο. Το ενδιαφέρον αυτής της πρωτοβουλίας είναι ότι συγκεντρώνει εκπαιδευτικούς απ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και ότι συγκέντρωσε την υποστήριξη όλης της φιλοευρωπαϊκής αντιπολίτευσης. Δημιουργεί ένα μέτωπο συνεννόησης που μπορεί να είναι πολύ σημαντικό για τα θέματα της παιδείας στο μέλλον.

Κατάργηση ηλεκτρονικών ψηφοφοριών και ψηφιακός αναλφαβητισμός (του Γιώργου Καργιωτάκη)

Στις 08/05/2015 στην βουλή σχολιάστηκαν οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες των πρυτανικών συμβουλίων και ουσιαστικά ο Πρωθυπουργός κ. Τσίπρας υπερασπίστηκε την κατάργησή τους. Το κύριο πρόβλημα (μου) με το παραπάνω είναι οι λόγοι που ισχυρίστηκε η κυβέρνηση πως προχωρά σε κάτι τέτοιο.

Πριν σχολιάσω παραπέρα να δηλώσω πως είμαι από τους ελάχιστους, όταν γινόταν οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες των πρυτανικών ήμασταν 4 άτομα τώρα είμαστε λίγοι παραπάνω, που έχουν πρόσβαση στους servers στους οποίους διεξάγονται οι ηλεκτρονικές αυτές ψηφοφορίες. Δεν έχω γράψει ούτε μια γραμμή κώδικα για το software που τρέχει τις “εκλογές”, αλλά είμαι διαχειριστής των μηχανημάτων, των servers. Η ομάδα στην οποία ανήκω στήνει το λειτουργικό του server, το software που θα τρέξει στο server, συμβουλεύει τους developers για αλλαγές που πρέπει να γίνουν σε θέματα απόδοσης του software, προστατεύει τον server από επιθέσεις, κτλ. System Administrator που λένε και στο χωριό μου, με ολίγο από system engineer και security engineer.

Ανεμόεν φρόνημα (του Θάνου Βερέμη)

Το άρθρο του Αριστείδη Μπαλτά στην ΑΥΓΗ 13/07/2014, με τίτλο «Τα πανεπιστήμιά μας», υπήρξε ο προπομπός της αντιμεταρρύθμισης την οποία επιχειρεί τώρα ως υπουργός Παιδείας. Το νομοσχέδιό του, όπως δημοσιεύτηκε, απειλεί να γυρίσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση 33 χρόνια πίσω στον Νόμο-Πλαίσιο του 1982. Δηλαδή να ξαναφέρει τα κόμματα στη λειτουργία των ΑΕΙ-ΤΕΙ, τη δυναστεία των πολιτευτών-αιώνιων φοιτητών και τη μετατροπή της ιδιότυπης κοινωνίας του πανεπιστημίου σε κατάσταση εικονικού ταξικού αγώνα.  Εδώ οι ΔΕΠ υποδύονται την καταπιεστική άρχουσα τάξη και οι φοιτητές τους προλετάριους.

Το χτύπημα που απεργάζεται ο νέος υπό κατασκευή νόμος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι καίριο. Καταργεί την αριστεία και την αξιολόγηση και παραδίδει τους μαθητές δεμένους στην ΟΛΜΕ και στους συνδικαλιστές εν γένει. Ο νόμος δεν έγινε για την εκπαίδευση των παιδιών αλλά για το απόλυτο βόλεμα των διδασκόντων. Τα πρότυπα δημόσια σχολεία, που επέστρεψαν προσωρινά, ουσιαστικά καταργούνται. Αν ο κ. Μπαλτάς θυμάται το εκπαιδευτικό σύστημα από το οποίο επωφελήθηκε αυτός και οι αριστείς συμμαθητές και φίλοι του, θα πρέπει να ντρέπεται γι’ αυτήν του την παρασπονδία. Στην ατεκμηρίωτη επίθεσή του, στο άρθρο του της ΑΥΓΗΣ, ο κ. Μπαλτάς μεταχειρίζεται την Αννα Διαμαντοπούλου με ιταμότητα: «Μια αδίστακτη υπουργός, που πίστεψε πως βρήκε προνομιακό όχημα για τις άκρατες φιλοδοξίες της». Το Κοινοβούλιο που ψήφισε τον νόμο Διαμαντοπούλου, με το μεγαλύτερο ποσοστό που γνώρισε ποτέ νομοσχέδιο στη Βουλή, το απαξιώνει με τη μεγίστη περιφρόνησή του.

Ενα ασυγχώρητο πείσμα (του Νίκου Αλιβιζάτου)

Η ηλεκτρονική ψηφοφορία «δεν απαγορεύεται από καμιά συνταγματική ή υπερνομοθετικής ισχύος διάταξη και […] αποσκοπεί στην εξασφάλιση του εκλογικού δικαιώματος, σε περίπτωση που αυτό δεν μπορεί να ασκηθεί με φυσική παρουσία των ψηφοφόρων».

Με την κατηγορηματική αυτή διατύπωση, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας απέρριψε καθαρά προ ημερών ως εντελώς αβάσιμες τις αιτιάσεις που είχαν διατυπωθεί για την αντισυνταγματικότητα, την αδιαφάνεια και τον αυθαίρετο, τάχα, χαρακτήρα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, που είχε καθιερωθεί το 2012 και το 2013 για την ανάδειξη των Συμβουλίων των ΑΕΙ, των πρυτάνεών τους, των κοσμητόρων και των άλλων μονομελών οργάνων των πανεπιστημίων (ΣτΕ (Ολ.) 519/2015).