Ο κουβάς και η λαιμητόμος (της Βάσως Κιντή)

Οταν πριν από αρκετά χρόνια το μάθημα της φιλοσοφίας εξεταζόταν πανελλαδικά, συμμετείχα για ένα διάστημα στον ορισμό των θεμάτων. Τρία πράγματα συγκράτησα από αυτή την εμπειρία. Το πρώτο ήταν η καίρια απάντηση που έλαβα στην πρότασή μου (που θεωρούσα αφελώς αυτονοήτως σωστή) να βάλουμε θέματα κρίσεως. «Ποιος θα τα διορθώσει;» μου είπαν αποστομωτικά. Το δεύτερο ήταν το σχόλιο μιας καθηγήτριας της μέσης εκπαίδευσης στην παρατήρησή μου ότι ένα συγκεκριμένο χωρίο φιλοσόφου που επιλέξαμε για να συζητήσουν οι μαθητές ήταν πολύ δύσκολο. «Μην ανησυχείτε» μου είπε. «Τα παιδιά θα δουν το όνομα του φιλοσόφου και θα γράψουν ό,τι λέει το βιβλίο». Δηλαδή, δεν είχε σημασία τι έλεγε το χωρίο ούτε τι ακριβώς ρωτούσαμε εμείς. Σημασία είχε ποιου φιλοσόφου ήταν το κείμενο ώστε να γράψουν τα παιδιά όσα είχαν αποστηθίσει γι' αυτόν από το βιβλίο (για να μπορούν και «αντικειμενικά» να βαθμολογηθούν). Το τρίτο που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν ότι τα χωρία από τις λεγόμενες πηγές και σε άλλα μαθήματα, αλλά και τα θέματα της έκθεσης που έβαζαν άλλοι στην ίδια αίθουσα, αναζητούνταν σε βιβλία που είχαν φέρει μαζί τους οι καθηγητές και αντανακλούσαν τις δικές τους ειδικές και συγκυριακές αναγνωστικές προτιμήσεις.